Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

13 Απρ 2017

4 Απρόσμενο Ξύπνημα (Κεφάλαιο 6)

Γκόντρικ

Ελεύθερος. Αυτό ήμουν, επιτέλους ελεύθερος. Στην πίσω πλευρά του κτιρίου βρισκόταν η μπαλκονόπορτα που οδηγούσε στο δωμάτιό μου. Είχα επιλέξει το συγκεκριμένο, ώστε να εξασφαλίσω εύκολη και γρήγορη πρόσβαση χωρίς έλεγχο από κανέναν. Καθώς εισερχόμουν στον χώρο, δεν μπορούσα να κρύψω το χαμόγελο που είχε σχηματιστεί σε όλο μου το πρόσωπο. Μπορούσα ακόμη να μυρίσω το αίμα στα χείλη μου και σχεδόν σ’ όλο το πουκάμισό μου. Έπρεπε να φορέσω άλλα ρούχα, αλλιώς θα διέτρεχα κίνδυνο ν’ αποκαλυφθεί ο φόνος που είχα διαπράξει, Πράγμα τελείως αντίθετο από την επιθυμία μου να τους πείσω πως ηθελημένα προσπάθησα να τη μετατρέψω.. Χα, φόνο! Πώς τολμούν να θεωρούν ότι είναι φόνος ενώ είναι απλά το γεύμα μας, αναλογίστηκα.

Ταυτόχρονα δίπλωνα τα μανίκια από το καθαρό, λευκό πουκάμισο. Λίγη υπομονή όμως και όλα αυτά θα άλλαζαν μόλις έπαιρνα επιτέλους τη θέση που μου άξιζε.
«Είσαι τρελός; Τι έκανες;» η πόρτα άνοιξε απότομα και η Έσπερ μπήκε σ’ έξαλλη κατάσταση.
«Μπορείς να χαλαρώσεις; Μου χαλάς τη διάθεση» πάντα έβρισκε τρόπο να μ’ εκνευρίζει.
«Ώστε είναι αλήθεια» συμπλήρωσε.
Την παρατήρησα να πιάνει το πουκάμισο που είχα αφήσει στο πάτωμα και να το μυρίζει. Έπειτα είδε το ανοιχτό δικό μου και με πλησίασε. Γύρισα απότομα πιάνοντάς την από τον λαιμό. Την χτύπησα με φόρα στον τοίχο και εκείνη χαμογέλασε αγγίζοντας το γυμνό μου δέρμα και γδέρνοντάς το με τα νύχια της.
«Γιατί δε δοκιμάζεις λίγο; Έχει στεγνώσει αλλά σίγουρα θα είναι γευστικό».
Μόλις ολοκλήρωσα τη φράση μου, πλησίασε σαν αρπακτικό το πρόσωπό μου και έγλειψε με τη γλώσσα της όλο το αίμα από τα χείλη μου, καθώς και γύρω απ’ αυτά κατεβαίνοντας στη συνέχεια προς τον λαιμό μου. Έκλεισα τα μάτια και απολάμβανα την αίσθηση ηδονής που μου προκαλούσε. Μα με μία απότομη κίνηση βρέθηκα στην άλλη άκρη του δωματίου με σοβαρό πλέον ύφος κουμπώνοντας το πουκάμισό μου.
«Πολύ θα ήθελα να σε απολαύσω. Όμως πρέπει να αντιμετωπίσω ένα συμβούλιο» γύρισα την πλάτη μου και άνοιξα την πόρτα.
«Γκόντρικ, είναι εξαγριωμένοι. Ειδικά ο πατέρας σου. Το συμβούλιο έχει τρελαθεί με αυτό που έκανες» η φωνή της φανέρωνε πόσο είχε απολαύσει ό,τι είχε προηγηθεί, ενώ φαινόταν ακόμα ζαλισμένη.
«Μην ανησυχείς. Μπορώ να τους αντιμετωπίσω. Κανείς δε θα μου χαλάσει τα σχέδια».
Προχωρούσα στον διάδρομο χαμογελώντας και μόνο όταν βρέθηκα αρκετά κοντά στην αίθουσα, φανέρωσα το λυπημένο ύφος μου γνωρίζοντας ήδη πως θα πεισθούν όλοι. Ο πατέρας μου, μόλις με είδε να πλησιάζω, σηκώθηκε οργισμένος από την καρέκλα του και πλησίασε προς το μέρος μου, καθώς όλοι είχαν στραμμένο το βλέμμα τους πάνω μας.
«Δεν μπορείς να μας ντροπιάζεις κατ’ αυτό τον τρόπο. Δεν μπορεί να είσαι γιός μου» με κοιτούσε τόσο θυμωμένος που μέχρι και εγώ άρχισα να απορώ, αν τελικά θα κατάφερνε να συγκρατηθεί όπως συνήθιζε να κάνει.
«Πατέρα... Εσύ καλύτερα από τον καθένα θα έπρεπε να με καταλαβαίνεις. Και εσύ αγάπησες μία θνητή. Πατέρα. Νόμιζα ότι μπορώ, συγχώρεσέ με» το βλέμμα του αν μπορούσε να σκοτώσει, θα ήμουν ήδη νεκρός. Αν και τεχνικά είμαι ήδη νεκρός.
«Δαρίε, τι θα κάνουμε τώρα;» ακούστηκε η φωνή του Έκτορα. Ήταν από τους πιο στενούς φίλους του πατέρα μου και ένας από τους αρχαιότερους βρικόλακες.
Ο πατέρας μου κατέβασε το κεφάλι του σκεπτικός. Ως βασιλιάς έπρεπε να προβλέπει για όλα τα προβλήματα που τυχόν δημιουργούνταν στο είδος μας. Αυτήν τη στιγμή βλέποντάς τον να στρέφει την πλάτη του προς όλους μας, κατάλαβα πως αδυνατούσε να βρει τη λύση που άρμοζε στην περίσταση.
«Βασιλιά μου, πρέπει να καταλάβετε ότι επειδή είναι ο γιος σας, δε σημαίνει πως δε θα τιμωρηθεί» ένας από το συμβούλιο που δε γνώριζα τ’ όνομά του μίλησε δειλά και πλησίασε προς το μέρος μας.
Είδα τον πατέρα μου να γυρίζει με άγριο και αυστηρό ύφος. Ο άντρας δίπλα μου βλέποντάς τον έκανε ένα βήμα προς τα πίσω.
«Θεωρείς ότι θα έκανα κάτι τέτοιο; Ξεχνάς ποιος δημιούργησε τους νόμους που μας κρατάνε ακόμα ζωντανούς;» Τότε γύρισε και κοίταξε τους πάντες γύρω του. «Μπορεί να είμαι πατέρας, αλλά πάνω απ’ όλα είμαι βασιλιάς. Προστατεύω το είδος μας εδώ και αιώνες. Θα συνεχίσω να το κάνω ό,τι και αν χρειαστεί. Ο Γκόντρικ είναι ένοχος ως προς τον θάνατο της κοπέλας. Όμως, όπως όλο το συμβούλιο άκουσε, η κοπέλα δέχτηκε να γίνει αυτή η διαδικασία δεχόμενη την ευθύνη την πράξεών της. Κάτι, που για όσους γνωρίζουν τους νόμους καλά, απαλλάσσει τον γιο μου από την κατηγορία αυτή. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν ενήργησε απερίσκεπτα, κάτι που με αναγκάζει να συγκαλέσω συμβούλιο. Σε δύο μέρες από τώρα, στη Μόσχα».
«Μα, πατέρα…»
«Σιωπή!» φώναξε εξαγριωμένος.
Τότε όλα τα βλέμματα γύρισαν προς την είσοδο. Κάνοντας κι εμένα να γυρίσω, για να δω τι ήταν αυτό που κέντρισε τόσο το ενδιαφέρον όλων. Αντίκρυσα την αδερφή μου με μία άγνωστη κοπέλα, την οποία δε μπορούσα να διακρίνω. Όμως το σίγουρο ήταν πως μύριζε αίμα. Τα μάτια μου άνοιξαν από την έκπληξη, τη στιγμή που συνειδητοποίησα την οσμή του αίματος που πλανιόταν στην ατμόσφαιρα. Δε…δεν μπορεί. Δεν είναι δυνατόν να ζει.
Όλοι μιλούσαν μεταξύ τους και σχολίαζαν, ο πατέρας μού μιλούσε μα σχεδόν δεν άκουγα τι έλεγε. Η οργή που με κατέκλυσε και που προσπαθούσα με δυσκολία να κοπάσω, ώστε να μη φανερωθεί μπροστά σε όλους τι ένιωθα, μου προκαλούσε σφίξιμο στα χέρια και στο στομάχι. Το δέρμα μου άσπριζε στα σημεία που το πίεζαν με δύναμη τα δάχτυλά μου. Έβλεπα κινήσεις, όπως τον πατέρα μου να τις πλησιάζει όμως δεν μπορούσα να εστιάσω στο τι έλεγε, ενώ προσπαθούσα να κρατήσω τα μάτια μου στην αρχική τους μορφή. Δεν πρέπει να φανερωθεί. Δεν πρέπει να μάθει κανείς, σκεφτόμουν ξανά και ξανά. Σήκωσα το κεφάλι μου, μόνο όταν άκουσα τ’ όνομά μου.
«Γκόντρικ, συγχαρητήρια, γιε μου. Αυτό που έκανες απόψε είναι ένα επίτευγμα που θα μας βοηθήσει πολύ όλους μας» το χαμόγελό του πρόδιδε ότι είχε επιτύχει αυτό ακριβώς που επιθυμούσε.
Έστρεψα το βλέμμα που πάνω της και η επιθυμία να αρπάξω τον λαιμό της και να τον σπάσω αυτή τη στιγμή όλο και αυξανόταν. Ή ακόμα καλύτερα να της στραγγίσω μέχρι και την τελευταία σταγόνα αίματος που διέθετε.
Μην αντέχοντας ν’ ακούσω κάτι άλλο, έσκυψα το πρόσωπο και απομόνωσα την ακοή μου προς τους διαδρόμους. Ο κόσμος πλέον ήταν ελάχιστος που περιπλανιόταν εκεί, χάρη στο θέαμα που επικρατούσε σ’ αυτήν εδώ την αίθουσα. Έψαξα με το βλέμμα μου την αδερφή μου, η οποία βρισκόταν με το λάθος μου. Τα επίμονα βλέμματα των παρευρισκόμενων μ’ ενοχλούσαν ακόμα περισσότερο όσο περνούσε η ώρα. Αν τους κοιτούσα στα μάτια έναν προς έναν, ήξερα πως μέσα τους θα έβλεπα δέος… και ίσως κάποιον φόβο για το μέλλον. Δεν ήταν δυνατόν, εγώ την είχα αφήσει νεκρή, ήμουν σίγουρος. Δε βρισκόταν όμως πλέον στον χώρο καμία από τις δύο.
Προσπέρασα τους πάντες γρήγορα, ευγνωμονώντας για πρώτη φορά που είχα τη δύναμη να το κάνω αυτό. Είχα ήδη φτάσει στο δωμάτιό μου, όταν άκουσα βογγητά από το εσωτερικό του. Άνοιξα την πόρτα εξοργισμένος, κάτι που έκανε την Έσπερ να στρέψει την προσοχή της σε μένα. Ήταν στο κρεβάτι μου μαζί με μία Ντόνορ, η οποία ήταν ημίγυμνη και γεμάτη αίμα, ενώ εκείνη συνέχιζε να πίνει από τον καρπό της. Η Έσπερ είχε φροντίσει να την δαγκώσει σε αρκετά σημεία, γνωρίζοντας πως μου άρεσε καθώς έτσι μπορούσα να οσφρίζομαι καλύτερα το αίμα που κυλούσε από εκεί. Σε κάποια άλλη περίπτωση αυτή η εικόνα θα ήταν απολαυστική, σήμερα όμως όχι. Σηκώθηκε με φόρα και βρέθηκε κοντά μου να τυλίγει τα χέρια της γύρω από τον λαιμό μου προσπαθώντας να με φιλήσει. Ζαλισμένη από το αίμα που μόλις είχε γευτεί και την ηδονή που της προσέφερε, μου ήταν πολύ εύκολο να την απωθήσω από πάνω μου μ’ αποτέλεσμα να χτυπήσει στο κομοδίνο που βρισκόταν πίσω της.
Κοίταξα για λίγο εκείνην αδιαφορώντας και στράφηκα προς την Ντόνορ που κείτονταν ακόμα ζωντανή χάρη στους ηλίθιους νόμους μας. Εξοργισμένος βρέθηκα με φόρα πάνω της και σχεδόν κομμάτιασα τον λαιμό της, όσο εκείνη προσπαθούσε να ουρλιάξει και ν’ ελευθερωθεί. Τοποθέτησα το χέρι μου στο στόμα της μην επιτρέποντάς της να με βάλει σε περεταίρω μπελάδες απόψε. Όταν πλέον τελείωσα, σηκώθηκα ήρεμος, σκούπισα με το μανίκι μου όσα αίματα είχαν απομείνει και παρέμεινα να κοιτάζω το σώμα της.
«Γκόντρικ. Τι κάνεις;» η Έσπερ ήρθε κοντά μου, νηφάλια πλέον, και προσπάθησε να μ’ αγγίξει, όμως έκανε ένα βήμα πίσω μόλις κατάλαβε την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν.
«Φύγε. Τώρα!» στο επόμενο δευτερόλεπτο είχε εξαφανιστεί και ήμουν πλέον μόνος με το νεκρό μου γεύμα.
Επιτέθηκα στο ξύλο του κρεβατιού κάνοντάς το κομμάτια με ένα απλό σφίξιμο του χεριού μου, κι έπειτα με το σπασμένο κομμάτι που εξφενδόνισα στον καθρέφτη κατάφερα να τον κάνω θρύψαλα. Στο κομμάτι που είχε πλέον απομείνει στην πάνω γωνία του αντίκρυσα το είδωλό μου. Αμέσως ένιωσα τον θυμό να κατακλύζει κάθε κύτταρο του σώματός μου και βγήκα αστραπιαία από το παράθυρο με προορισμό την πόλη, ώστε να κοπάσω την πείνα μου.


Γεωργία Αντωνιάδου

4 σχόλια:

  1. Ειμαι παλια αναγνωστρια σου απο το wattpad και εχω να πω οτι απο τοτε ηταν και θα ειναι η αγαπημενη μου ιστοριαα...μου αρεσουν οι (μικροαλλαγεες ) που εχεις κανει...ομως εχω μια αποριαα ..Δεν θα εκδοθει η ιστορια σου? Μεχρι ποτε θα ανεβαζεις εδω ? ..Συγνωμμη αν ειναι χαζη ερωτηση ...απλα εχω μπερδευτει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι καθόλου χαζή φυσικά!!! Θα ανεβάζουμε μέχρι να ολοκληρώσω τις διορθώσεις σε όλα και έπειτα ναι θέλω να το εκδώσω!! Ειλικρινά σε ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ για την υποστήριξή σου και φυσικά για τα υπέροχα λόγια σου!! Είναι ότι καλύτερο για μένα να ξέρω ότι σας αρέσει τόσο πολύ η ιστορία μου!!! 😍😍😍

      Διαγραφή
  2. Αυτος ο Γκοντρικ ειναι λιγουλακι τρομακτικος κ βιαιος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή