Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

25 Απρ 2018

0 Το άστρο που έδυσε (Πρόλογος)


Λένε πως ο χαρακτήρας μίας ψυχής σπάνια αλλάζει. Είναι κάτι σαν μία αόρατη, προσωπική ταυτότητα, βαθιά χαραγμένη μέσα του, από την πρώτη στιγμή της γέννησής του ή της δημιουργίας του και οφείλω να συμφωνήσω απόλυτα με αυτό. Ή τελοσπάντων όφειλα, καθώς πλέον δεν είμαι βέβαιος για τίποτε. Ναι, ως και εγώ ο ίδιος παραδέχομαι έτσι απλά και ανοιχτά πως ό,τι πίστευα μέχρι σήμερα ακράδαντα και το υπερασπιζόμουν με τόσο πάθος, έχει καταρρεύσει. Έχει καταρρεύσει σαν τραπουλόχαρτο, όπως και η φήμη μου. Αιτία; Σας καλώ να μαντέψετε. Ποιά ήταν η βασική υπεύθυνη για τον διωγμό του ανθρώπινου είδους από τον Παράδεισο, καθώς ενέδωσε δίχως δεύτερη σκέψη στον πειρασμό; Η Εύα. Τι είναι η Εύα; Γυναίκα φυσικά. Για να ολοκληρώσω λοιπόν τη σκέψη μου και να βάλω σε μία τάξη την πρότασή μου, βασική αιτία της ολέθριας καταστροφής μου, ήταν μία γυναίκα. Μου το χρωστούσε μάλλον σύσσωμο το ανθρώπινο γένος, δεν εξηγείται διαφορετικά.

0 Επικίνδυνες σκιές (Κεφάλαιο 12)


ΟΡΟΣΕΙΡΑ ΣΑΝΤΟΡΟΚ

    Η ΜΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ τα κλειδιά του κελιού και του περιλαίμιου του Σάντεν. Ξεκλείδωσε τη πόρτα του κελιού, και έβαλε όλη της την δύναμη για να την σπρώξει προς τα μέσα. Όσο εκείνη προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα ο Σάντεν κουνούσε ανεξέλεγκτα την ουρά και τα φτερά του στέλνοντας κύματα αέρα κατά πάνω της. Χώθηκε μέσα και τον πλησίασε χωρίς να νιώθει καθόλου φόβο. Ο δράκος έσκυψε το κεφάλι του μέχρι που ακούμπησε στο έδαφος και άνοιξε τα φτερά του στα δεξιά και στα αριστερά του, αφήνοντας τα κι εκείνα να ακουμπήσουν κάτω. Η Κοπέλα έβαλε το κλειδί στο λουκέτο του δαχτυλιδιού που έσφιγγε τον λαιμό του και με ένα κλικ, το περιλαίμιο άνοιξε στα δύο.

21 Απρ 2018

0 Οι Ψιθυριστές (Κεφάλαιο 11)


ΡΕΙΒΕΝ

       Τι είναι το πεπρωμένο; Άραγε το δημιουργούμε μόνοι μας από την αρχή και στην διάρκεια της ζωής μας ή ορίζεται την στιγμή που γεννιόμαστε και τίποτα στην πορεία δεν μπορεί να το αλλάξει; Αν πράγματι ισχύει το δεύτερο, αν κανείς δεν μπορεί να το επηρεάσει, να το τροποποιήσει, αν δηλαδή κανείς δεν λαμβάνει μέρος στην διαμόρφωσή του, τι θα γίνει στην περίπτωση, που μια -μικρή έστω- ρωγμή εμφανιστεί στην αλαβάστρινη επιφάνειά του; Δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ένα μικρό κενό για να διαλυθεί, να γίνει κομμάτια…

0 Τα παιδιά της ομίχλης (Κεφάλαιο 10) - "Μετά το ξύπνημα"

Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Περπατούσε για ώρες στα από καιρό σβησμένα μονοπάτια του δάσους με τη μνήμη της ακόμα θολή από το σκοτάδι τόσων αιώνων αναμονής στον ακοίμητο ύπνο, με το ναρκωτικό μούδιασμα του νερού νωπό ακόμα στο πίσω μέρος του κορμιού της. Περπατούσε με ανάλαφρα βήματα, γυμνά που μόλις άγγιζαν τη γη, ακουμπώντας τα δάκτυλα των χεριών της στους γέρικους σκονισμένους κορμούς, θέλοντας να τραβήξει πίσω από τη λήθη τις μνήμες εκείνες που είχαν αποκοιμηθεί μέσα της, μα ήταν ακόμα ζωντανές στις μυστικές φωνές των δέντρων και των λουλουδιών που επιζούσαν πλάι στο δικό της ύπνο μέσα στα ανήλιαγα βάθη του δάσους. Βόμβοι από έντομα της νύχτας μπλέκονταν στα μαλλιά και τα χέρια της, καθώς προσπαθούσε να τα αδράξει και να τα φέρει μπροστά στα μάτια της, να αναστηθούν μέσα της ξανά τα περιγράμματα και οι φωνές τους.

18 Απρ 2018

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 24) "Το Στενό της Αμαρτίας" - Μέρος 1ο


Όταν ανοίγω και πάλι τα μάτια μου, το μοναδικό φως που μου επιτρέπει να δω μέσα στο σκοτάδι του δωματίου μου προέρχεται από το φεγγαρόφως που περνά ανεμπόδιστο μέσα από το παράθυρό μου. Κάποιος έχει τραβήξει τις κουρτίνες στο πλάι, πράγμα που δεν είχα προσέξει νωρίτερα, και ελπίζω να ήταν η Νόρα και όχι ο Ταϊσίν, που βολόδερνε μόνος του στο σπίτι μου νωρίτερα. Γιατί αυτό θα σήμαινε πως εισέβαλε στο χώρο μου και αυτό δεν θα ήταν καλή αρχή για την συγκατοίκησή μας.

17 Απρ 2018

0 Ο Λόφος των Θεών (Διήγημα)


Η εικόνα που είχε μπροστά του ο νεαρός τυχοδιώκτης δεν μπορούσε να συγκριθεί ούτε με τις κρυστάλλινες πόλεις της Τσάου - Σου, ούτε με τους κήπους της μάγισσας Μότσου στον Βορρά. Η πεδιάδα ήταν μια απέραντη θάλασσα πράσινου που εκτεινόταν πέρα από τον ορίζοντα. Το γρασίδι έλαμπε με την εκτυφλωτική λάμψη του ηλίου και με την πρωινή δροσιά που το στόλιζε. Τα λευκά άνθη διασκορπισμένα με τελειότητα φάνταζαν πινελιές σε έναν πίνακα αστείρευτης ομορφιάς˙ σε έναν πίνακα, τον οποίο ο ίδιος ο δημιουργός δεν θα άντεχε να αποχωριστεί. Καμία συμφορά δεν το είχε αγγίξει, καμία καταστροφή δεν το είχε πλήξει. Οι θεοί προστάτευαν τα πιο θαυμαστά τους έργα και για αυτό δεν ήταν τυχαία η ονομασία του: Ζιονκ Σανζισεν, ο λόφος των θεών.

16 Απρ 2018

0 Στη λάθος πλευρά του παραδείσου (Κεφάλαιο 19)

Η Χαρά κοιτούσε σε κάποιο αόριστο σημείο στον ορίζοντα, σκεφτική, θλιμμένη και χαμένη στις σκέψεις της. Ο Αλέξανδρος, απέναντί της, έμενε και αυτός σιωπηλός σάμπως δεν ήθελε να διακόψει την ονειροπόληση της. Στο βάθος, ένας κόκκινος ήλιος αργοπέθαινε καθώς έδυε πίσω από τα βουνά. Έτριψε τον αυχένα της και αναστέναξε. Χαμήλωσε το κεφάλι της.

0 Η αιώνια μάχη: Η πτώση (Κεφάλαιο 11) - "Η Λοϊάνα"

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει δίνοντας σιγά-σιγά τη θέση του στο φεγγάρι, όταν ο Νικόλας μαζί με την Αρετή μπήκαν στο χωριό καβάλα στην Αφροδίτη. Τα πρόσωπα τους ήταν ελαφρώς αναψοκοκκινισμένα και στολισμένα με ένα τεράστιο χαμόγελο.

11 Απρ 2018

0 Συνέντευξη με την Αγνή Σιούλα

Η Αλεξάνδρα Βάγια, μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια, κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της. Ένα βράδυ του Φλεβάρη του 2012, ξυπνάει από τη φασαρία που γίνεται στο σπίτι της. Κατεβαίνοντας στο ισόγειο, βρίσκει τους γονείς της με τρεις μοναχούς. Ο πατέρας της διαπληκτίζεται με έναν από αυτούς, ενώ η μητέρα της κλαίει. Σύντομα αντιλαμβάνεται ότι οι ιερείς απαιτούν τη στρατολόγηση του μικρού αδερφού της στον στρατό ενός άγνωστου τόπου. Όμως, ο αδερφός της είναι μόνο δώδεκα χρονών και άρρωστος. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η Αλεξάνδρα ανακαλύπτει πως η οικογένειά της είναι δέσμια ενός όρκου που δόθηκε από χιλιάδες οικογένειες στρατιωτών και κατοίκων του Βυζαντίου πριν από εννιά αιώνες, την εποχή του Αλέξιου Α΄ του Κομνηνού. Αυτές οι οικογένειες είναι υποχρεωμένες να στέλνουν από ένα παιδί κάθε δεύτερη γενιά, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια, έναν τόπο-σύνορο που φυλάσσεται από Ακρίτες, οι οποίοι προστατεύουν την ανθρωπότητα από μια πιθανή εισβολή. Εκεί η Αλεξάνδρα θα γνωρίσει τον έρωτα, αλλά θα βρεθεί μπροστά σε διλήμματα, εκπλήξεις, αποκαλύψεις, εχθρούς και απρόσμενους συμμάχους.
Το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο από το έπος του Διγενή Ακρίτα και το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας».
Το πρώτο μυθιστόρημα της Αγνής Σιούλα «Έρχονται με την ομίχλη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.




Η Αγνή Σιούλα γεννήθηκε στην Κοζάνη και μεγάλωσε ακούγοντας δημώδη αλλά και αυτοσχέδια παραμύθια απ’ τη γιαγιά και τη μητέρα της. Απ’ την παιδική της ηλικία υπήρξε φανατική αναγνώστρια και σύντομα άρχισε να γράφει και η ίδια. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία και έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση. Κατοικεί με την οικογένειά της σε ένα μικρό χωριό του νομού Σερρών και εργάζεται σε βιβλιοθήκη. Της αρέσουν τα ταξίδια, οι ταινίες, οι σειρές φαντασίας και συνεχίζει να λατρεύει το διάβασμα. Το πρώτο της μυθιστόρημα «Έρχονται με την ομίχλη» εκδόθηκε το 2013 (εκδ. Πατάκη), ενώ το 2017 συμμετείχε μαζί με την υπόλοιπη συγγραφική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού will o wisps στη συλλογή διηγημάτων φαντασίας «Ιστορίες της γιαγιάς Ιτιάς».




1. Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο σου. 

Η ιστορία του μυθιστορήματος «Μαύρα Λιβάδια» εξελίσσεται στη σύγχρονη εποχή ακολουθώντας την ιστορία της δεκαεννιάχρονης αφηγήτριας, της Αλεξάνδρας, που είναι φοιτήτρια και κόρη αγροτικής οικογένειας. Ένα βράδυ του Φλεβάρη η Αλεξάνδρα ξυπνάει από τη φασαρία που γίνεται στο σπίτι της και μπαίνοντας στο καθιστικό, βρίσκει τους γονείς της να διαπληκτίζονται με τρεις μοναχούς. Προσπαθώντας να τους βοηθήσει, εμπλέκεται στη συζήτηση και σύντομα αντιλαμβάνεται ότι, η διαφωνία που έχει προκύψει, αφορά τη στρατολόγηση του μικρού της αδερφού. Ο αδερφός της όμως, είναι μόνο δώδεκα χρονών και άρρωστος και οι μοναχοί απαιτούν την κατάταξή του στον στρατό ενός άγνωστου τόπου. Όταν επιχειρεί να μάθει περισσότερα, ανακαλύπτει πως η οικογένειά της είναι δέσμια ενός όρκου που δόθηκε από χιλιάδες οικογένειες στρατιωτών και κατοίκων του Βυζαντίου πριν εννιά αιώνες -την εποχή του Αλέξιου Α΄ του Κομνηνού. Αυτές οι οικογένειες είναι υποχρεωμένες να στέλνουν ένα παιδί τους, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Έναν τόπο-σύνορο που φυλάσσεται από Ακρίτες που προστατεύουν την ανθρωπότητα από τον κίνδυνο μιας εισβολής τεράτων. Η Αλεξάνδρα αδυνατώντας να αφήσει τον άρρωστο αδερφό της να θυσιαστεί, παίρνει τη θέση του και ακολουθεί τους μοναχούς. Έτσι, καταλήγει σ’ έναν άγνωστο πλανήτη και σε μια άκρως στρατοκρατική και απολυταρχική κοινωνία που είναι δομημένη αυστηρά γύρω από το στράτευμα. Μια κοινωνία που ξεκίνησε να υπάρχει από την εποχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και διατηρεί πολλά απ’ τα χαρακτηριστικά και τις δομές της. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση, με ίντριγκες, συνωμοσίες και κρυμμένες απειλές, την ώρα που τεράστιοι κίνδυνοι ελλοχεύουν έξω από το οχυρό των ανθρώπων. Κατά τη διάρκεια της πορείας της στο στράτευμα, συναντά έναν μεγάλο έρωτα, δυνατές φιλίες, απρόσμενους συμμάχους και αμείλικτους εχθρούς. Και οι εχθροί δεν είναι μόνο τέρατα... 

2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τη συγκεκριμένη ιστορία; 

Κυριότερες πηγές έμπνευσης, για να γράψω τα «Μαύρα Λιβάδια», υπήρξαν το έπος του Διγενή και το ποίημα «Θανάσης Βάγιας, ο Βρικόλακας» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ενώ στο πρώτο μου μυθιστόρημα πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η παραλογή του «Νεκρού αδερφού». Κι αυτό το κλείσιμο του ματιού προς την παράδοσή μας, η ψηλάφησή της ως έναυσμα και έμπνευση για να γράψω φανταστική λογοτεχνία, είναι κάτι περισσότερο από «λογοτεχνική στάση», είναι άποψη ζωής. Θεωρώ ότι, η φανταστική λογοτεχνία που σήμερα την υποδεχόμαστε ως δάνειο από άλλες χώρες, είναι πρωτίστως δικό μας δώρο προς εκείνους. Άλλωστε, η πρώτη οργανωμένη μορφή αφήγησης με έντονα φανταστικά στοιχεία είναι η μυθολογία και έπεται η διηγηματική μυθοπλασία ή ιστορία. Έτσι, το δώρο για το οποίο μιλάω, ξεκινάει πριν από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Παυσανία και πολλούς άλλους σπουδαίους συγγραφείς και συνεχίζεται με τη γραπτή και προφορική λογοτεχνική μας παράδοση και τη δημώδη, αλλά και λόγια ποίησή μας. 

Ωστόσο, για να είμαι ειλικρινής, δεν ακουμπώ μόνο στην παράδοση, αλλά δανείζομαι στοιχεία και από την πραγματική ζωή γύρω μου. Άλλοτε ασυνείδητα κι άλλοτε εσκεμμένα, αντιγράφω όσα μου κάνουν εντύπωση: χαρακτήρες, συμπεριφορές, «στάσεις ζωής», κινήσεις, ακόμη και φιγούρες ως προς την εμφάνισή τους. 

Και για να σας απαντήσω στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, τι με έκανε δηλαδή να γράψω τη συγκεκριμένη ιστορία, έχω να σας εξομολογηθώ το εξής: Οι ιστορίες δεν πλάθονται εκ του μηδενός από τους συγγραφείς, αλλά τους επισκέπτονται. Αυτό τουλάχιστον αισθάνθηκα σε όλα τα λογοτεχνικά μου εγχειρήματα. Ένα βράδυ λοιπόν, παρακολουθούσα μία συναυλία. Δίπλα μου καθότανε μια νέα φίλη, η οποία έσκυψε προς το μέρος μου και σχολίασε χαμηλόφωνα πως ένας εκ των μουσικών, που είχε μακριά μαλλιά και σκουλαρίκι στο αυτί, έμοιαζε με βάρβαρο πολεμιστή. Τη στιγμή που μου το ψιθύριζε, πέρασε από μπροστά μας μια πολύ ψηλή και γυμνασμένη κοπέλα. Μόλις την είδα, έκανα αμέσως συνειρμικά τη μυθοπλαστική αναγωγή που δημιούργησε τη ιδέα των Ακριτών. Γιατί κι εκείνη έμοιαζε με πολεμίστρια. Ο βασικός σκελετός της ιστορίας μου δημιουργήθηκε μες στο μυαλό μου σε ελάχιστα δευτερόλεπτα χωρίς την παραμικρή προσπάθεια ή ακόμη –αν θέλετε- χωρίς τη συναίνεσή μου. 


3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις; 

Να ένιωθα λιγότερο ανασφαλής, ώστε να μην αναλώνομαι τόσο πολύ στη μελέτη της βυζαντινής ιστορίας και της σύγχρονης στρατιωτικής δομής, αλλά και της στρατιωτικής παράδοσης. Έτσι, ίσως να κέρδιζα περισσότερο χρόνο, αλλά και κόπο, μιας και όλα αυτά τα μελέτησα μόνο για να πατάω γερά στα πόδια μου και να ξέρω τι λέω και όχι για να τα παραθέσω μέσα στο μυθιστόρημα. 


4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις; 

Διαβάζω διάφορα είδη και όχι μόνο αμιγώς λογοτεχνικά, αλλά θεωρούσα και θεωρώ ότι το λογοτεχνικό μου βήμα, το σπίτι μου, είναι η λογοτεχνία του φανταστικού. Διότι με ενδιαφέρει ο συμβολισμός και η αλληγορία της και με προκαλεί έντονα ως είδος, μιας και τη βρίσκω πιο δύσκολη από τα άλλα είδη. Μιλάω, όπως καταλαβαίνετε, για την εισβολή του αφύσικου στο πραγματικό, την αέναη πάλη ανάμεσα στο ορθολογικό και το ανορθολογικό που σου δίνει τη δυνατότητα να διηγηθείς την ιστορία «αλλιώς», με έναν γοητευτικότερο τρόπο. Η φανταστική λογοτεχνία, άλλωστε, είναι το πεδίο που η αμεσότητα της γλώσσας πλάθει εκ του μηδενός, αυτό που η φαντασία επινοεί και διηγείται την ιστορία διαφορετικά, με τρόπο που δε θα συμβεί. Εντούτοις, οι ανθρώπινες σχέσεις που περιγράφονται σ’ αυτή, θα ακολουθήσουν τους ίδιους, γνωστούς δρόμους με αυτούς του πραγματικού κόσμου που βιώνουμε. Γι’ αυτό, θεωρώ ότι είναι πολύ απαιτητικό είδος, μιας και δε γράφεται μόνο με γνώμονα τα ανθρώπινα συναισθήματα, τις ιδέες και τα «πιστεύω» ή χρησιμοποιώντας γνωστά μοτίβα τόπων και χρόνων. Τις περισσότερες φορές για να ολοκληρωθεί μια τέτοια ιστορία, χρειάζεται τεράστια έρευνα και γνώσεις που οι συγγραφείς δεν έχουν από την αρχή. 


5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής; 

Όλοι είναι σημαντικοί και πρέπει να πλάθονται με συνέπεια ώστε, να είναι ολοκληρωμένοι και να μοιάζουν πραγματικοί χαρακτήρες. Δηλαδή να πείθουν και να εντυπώνονται στον αναγνώστη. Ωστόσο, και στα δύο μου μυθιστορήματα προτίμησα να γράψω σε πρώτο πρόσωπο, επιλέγοντας την πρωταγωνίστρια που ωριμάζει διυλίζοντας όσα συμβαίνουν γύρω της κι εμείς μέσα από την οπτική της μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματά της. Έτσι απέφυγα τη μηδενική εστίαση του παντογνώστη αφηγητή, διατηρώντας τα πλεονεκτήματα της ταύτισης, αλλά και των παρεξηγήσεων –μιας και η ηρωίδα γνωρίζει κάθε φορά μόνο όσα συμβαίνουν μπροστά της. 


6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις; 

Γύρω στα δώδεκα, αλλά οι πειραματισμοί μου στην αφηγηματική εξάσκηση ήρθαν νωρίτερα, κάπου στα οκτώ ή εννιά μου χρόνια. Είχα βλέπετε, έναν πολύ σημαντικό λόγο, μιας και ακολουθώντας μια εσωτερική μου ανάγκη επιζητούσα να ανταγωνιστώ δύο παραμυθούδες, τη μητέρα και τη γιαγιά μου. Εντούτοις, άργησα πολύ να αισθανθώ ότι, όσα γράφω μπορεί να ενδιαφέρουν κάποιους αναγνώστες. Γι’ αυτό, έστειλα το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «Έρχονται με την ομίχλη» προς αξιολόγηση σε εκδοτικούς οίκους σε ώριμη ηλικία. 


7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά; 

Όλα είναι σημαντικά, αλλά χωρίς τη σκληρή δουλειά δεν ολοκληρώνεται τίποτα και χωρίς εξάσκηση η ικανότητα γραφής δεν ωριμάζει. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν καλές ιδέες και ένα καλό επίπεδο αφηγηματικής ικανότητας. Ωστόσο, ανάμεσα σ’ αυτούς και σε ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα στέκεται ένα μεγάλο εμπόδιο. Που δεν είναι άλλα, παρά τα πολλά δεκάωρα μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή και οι θυσίες που πρέπει να κάνει ο συγγραφέας και οι οικείοι του που τον χάνουν για ώρες. 


8. Γιατί γράφεις; 

Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Για να αισθάνομαι ολοκληρωμένη και όχι δυστυχής. Για να μιλάω σε πολλούς περισσότερους από όσους γνωρίζω και απευθύνομαι προσωπικά, αλλά κυρίως διότι μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία «αδειάζω τους δαίμονές μου» και νιώθω καλύτερος άνθρωπος. 


9. Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης. 

Πρέπει να προτείνω μόνο ένα βιβλίο; Για τους αναγνώστες θα έλεγα ότι, θα ήταν ωφέλιμο να διαβάσουν προσεκτικά την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, ξεπερνώντας όλη εκείνη την επιδερμική και αναγκαστική προσέγγιση του σχολείου. Ενώ οι συγγραφείς θα πρέπει να διαβάσουν όσα περισσότερα μπορούν και ό,τι πέφτει στα χέρια τους. 


10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον; 

Αυτό που υπάρχει όχι μόνο στα άμεσα σχέδιά μου, αλλά και εν μέρει στον υπολογιστή μου είναι μια συλλογή από διηγήματα και νουβέλες που γράφω μαζί με τον εξαιρετικό συγγραφέα και καλό μου φίλο, Γιώργο Γιώτσα. Πρόκειται για μια συλλογή φανταστικής λογοτεχνίας που αναφέρεται στις ελληνικές δεισιδαιμονίες για τους βρικόλακες της Ελλάδας, βασισμένο σε διάφορες πηγές μεταξύ των οποίων είναι και οι «Παραδόσεις» του Ν. Πολίτη. Στη συνέχεια, έχω τον σκελετό για μια μεγάλη νουβέλα και λίγο αργότερα με «περιμένει στη στροφή» ένα μυθιστόρημα. 


11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου; 

Μπορούν να μου γράψουν στο agnisioula@gmail.com και θα τους απαντήσω, ή να με ψάξουν στο fb.






Ευχαριστούμε πολύ την Αγνή Σιούλα για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε και της ευχόμαστε τα καλύτερα για το μέλλον.

Αν το βιβλίο της σας κίνησε το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales και κερδίστε 1 αντίτυπο του βιβλίου "Μαύρα Λιβάδια" πατώντας εδώ.

9 Απρ 2018

0 Επικίνδυνες σκιές (Κεφάλαιο 11 )


ΈΡΑΜΠΟΡΝ

«ΆΙΣΛΙΝ, ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΕ».
    Πριν η κοπέλα προλάβει να αντιδράσει, ο Κίλιαν ξεκίνησε να τη καθοδηγεί στο σκοτεινό δωμάτιο. Το σκοτάδι ήταν πολύ πυκνό και δεν της επέτρεπε να δει γύρω της. Συνεχώς φοβόταν πως θα σκόνταφτε κάπου. Προσπάθησε όμως να εμπιστευτεί τον άντρα του οποίου το χέρι την τραβούσε απαλά, βαθύτερα στο δωμάτιο. Άλλωστε, το σπίτι ήταν δικό του και το ήξερε καλύτερα από τον οποιονδήποτε. Το χέρι του Κίλιαν ήταν ιδιαίτερα απαλό και ζεστό. Η Άισλιν αναρωτήθηκε αν όλα τα αντρικά χέρια ήταν έτσι. Μετά από έξι βήματα ο Κίλιαν έτεινε το χέρι της προς τα κάτω. Όσο ο άντρας καθοδηγούσε το σώμα της, ένα κύμα έντασης την διαπερνούσε. Υπάκουσε με το σώμα της και βρέθηκε καθισμένη πάνω σε ένα μαξιλάρι. Αισθανόταν εκτεθειμένη, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Κάπου μέσα της μπορούσε να διαπιστώσει πως ο άντρας της προκαλούσε κάποια αλλόκοτα αισθήματα. Με σκοπό να τα καταλάβει, είχε επιτρέψει στον εαυτό της να καθοδηγηθεί από εκείνον. Το μόνο πράγμα που κατάλαβε ήταν πως το άγγιγμά του και το σκοτάδι την απωθούσαν και την έλκυαν συγχρόνως.

0 Οι Ψιθυριστές (Κεφάλαιο 10)


ΜΑΡΓΚΟΡΙ

       Αγαπημένε μου, Φρέντερικ. Αυτή είναι ακόμα μια από τις αμέτρητες φορές, που σου γράφω και ξέρω ότι δεν θα λάβω απάντηση. Είτε γιατί η θέση σου δεν σου το επιτρέπει, είτε γιατί ο Μαλέφις καταστρέφει τα γράμματά μου πριν φτάσουν σ’ εσένα. Παρόλα αυτά δεν απελπίζομαι. Ζω με την ελπίδα, πως κάποια μέρα θα ξανασυναντηθούμε. Ω, αγαπημένε μου Φρέντερικ, πόσο μου έχεις λείψει! Η αγκαλιά σου, τα καθησυχαστικά σου λόγια, ακόμα και τα πειράγματά μας, οι καβγάδες μας! Και τι δεν θα έδινα, για να ξαναβρεθώ στο Ρασάτ, το Άλβιον και το Γκόρα…

6 Απρ 2018

0 Ο άγνωστος άνθρωπος (Διήγημα)


Ήταν ένας άγνωστος άνθρωπος μέσα στο πλήθος. Κανένας δεν ήξερε το όνομά του, ούτε και εκείνος την ταυτότητα κανενός. Το διάβα του μέσα στη ζωή, ήταν τελείως αθόρυβο. Δούλευε σε μία εταιρία, πληρωνόταν και αυτό ήταν όλο. Μόνο όταν απρόσεχτα έπεφτε σε κάποιον περαστικό, μιλούσε και απολογούταν. Φίλους δεν είχε πολλούς, ούτε οικογένεια.

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 23) - "Μαύρη ιστορία" (Μέρος 2ο)


Μπαίνω στο χώρο μου και γδύνομαι αμέσως. Βγάζω τα πάντα, μέχρι και τα εσώρουχα και τα πετάω σε μια άκρη κοντά στην πόρτα του δωματίου μου, όπου το πάτωμα δεν καλύπτεται από μοκέτα ή χαλί, για να μπορώ να μαζέψω την υγρασία αργότερα με μια σφουγγαρίστρα. Έπειτα ανοίγω την ντουλάπα μου και αφού επιλέξω από το συρτάρι ένα απλό σετ μαύρα εσώρουχα, πιάνω και ένα τζιν κολάν, το οποίο επιλέγω να συνδυάσω με ένα λεπτό, πλεκτό, φαρδύ πουλόβερ σε κόκκινο χρώμα, που πέφτει ριχτό πάνω στο σώμα μου και αφήνει ακάλυπτο τον έναν ώμο. Θα ήθελα να κάνω ένα ντουζ, αλλά με τον Ταϊσίν εδώ, λέω να το αναβάλλω για λίγο.

4 Απρ 2018

1 Συνέντευξη με τη Βούλα Σταμπέλου


"Τις σκέψεις μου μέρα με τη μέρα τις βαραίνουν όλο και πιο πολύ τα βήματά σου. Έχω κλειστεί στο σκοτάδι μου. Ένα ''γιατί'' μου ξεσκίζει με μανία την ψυχή, κι αυτή η γαμημένη ελπίδα ότι θα ξανάρθεις με κρατάει όρθιο. Μη μ' αφήνεις άλλο στο σκοτάδι, αγάπη μου. Το ξέρω, δεν μπορεί, κάπου θα συναντηθούμε πάλι, για να χορέψουμε μαζί ένα τανγκό".

Μια ιστορία που περιστρέφεται γύρω από τα "πρέπει" και τα "θέλω" μιας νεαρής κοπέλας, της Όλγας, που έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με τους δικούς της φόβους.... Τι θα γίνει όμως όταν γνωρίσει τον έρωτα στα μάτια του Δημήτρη;Θα τολμήσει άραγε να τον διεκδικήσει, ή θα μείνει αόρατος θεατής της ίδιας της της ζωής;








Η Βούλα Σταμπέλου γεννήθηκε το 1991 στη Νέα Μάκρη Αττικής, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και έκανε το Μεταπτυχιακό της στη Διοίκηση Ανθρωπίνων Πόρων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Ασχολείται με το ερασιτεχνικό θέατρο έχοντας συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις, με τη συγγραφή παιδικών θεατρικών έργων καθώς και με τη χοροδιδασκαλία σε παιδιά. Το "Για ένα Τανγκό" είναι η πρώτη της συγγραφική απόπειρα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.










1. Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο σου. 

Η ηρωίδα του βιβλίου, η Όλγα, είναι μια νεαρή κοπέλα η οποία διακατέχεται από έλλειψη θάρρους και αδυναμία έκφρασης των συναισθημάτων της. Όταν για πρώτη φορά στη ζωή της συναντά τον έρωτα στο πρόσωπο του Δημήτρη, αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπη με τον εαυτό της και να κάνει μια νέα γνωριμία μαζί του. Άραγε, θα τα καταφέρει; 

2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τη συγκεκριμένη ιστορία; 

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω μια βασική πηγή έμπνευσης. Μπορώ να σου πω όμως, πως τις περισσότερες φορές εμπνέομαι από ανθρώπους και καταστάσεις. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Έτυχε ένα απόγευμα να με σταματήσει τυχαία στο δρόμο ένας κύριος ώστε να τον βοηθήσω σχετικά με μια οδό που έψαχνε. Κάτι στα μάτια του, κάτι στη φωνή του, κάτι στο ευγενικό του χαμόγελο, έκαναν τη σκέψη μου να αρχίσει να περπατάει σε φανταστικά μονοπάτια. Όλη τη νύχτα έμεινα στο γραφείο μου να γεμίζω ασταμάτητα λευκές σελίδες, με ήρωα τον κύριο που είχα συναντήσει νωρίτερα, κι όταν με βρήκε το ξημέρωμα είχα ολοκληρώσει ένα διήγημα. 

Όσον αφορά το «Για ένα τανγκό» , αφορμή για να γραφτεί στάθηκε μια συζήτηση που είχα με μια φίλη, σχετικά μ’ ένα προσωπικό της πρόβλημα. Όταν γύρισα στο σπίτι, έψαχνα απεγνωσμένα να δώσω λύση στο πρόβλημα της. Ένα βομβαρδισμένο κεφάλι από σκέψεις, μια στοίβα λευκά χαρτιά στο γραφείο μου, και ένα κόκκινο στυλό, ήταν αρκετά για να αρχίσω να γράφω! 

3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις; 

Να μην σταματήσω να αγχώνομαι. Όσο περίεργο και να ακούγεται έχω την ιδιαιτερότητα, το άγχος μου να γίνεται δημιουργικό όταν πρόκειται να γράψω. Όσες φορές δεν έχω αγχωθεί δεν μπορώ να γράψω ούτε λέξη. 

4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις;

Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιο λογοτεχνικό είδος είτε όταν διαβάζω είτε όταν γράφω. Γενικά διαβάζω πάρα πολλά βιβλία. Όταν ξεκινάω να γράψω μια ιστορία δεν έχω στο μυαλό μου περιορισμούς όσον αφορά τις λέξεις. Δεν ξεκινάω δηλαδή λέγοντας, τώρα θα γράψω διήγημα ή τώρα θα γράψω μυθιστόρημα. Αφήνω την ιστορία να με πάει όπου αυτή θέλει. 

5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής; 

Πιστεύω πως σε όλα τα πρόσωπα μιας ιστορίας πρέπει να δίνεται από τον συγγραφέα η ίδια προσοχή, η ίδια σημαντικότητα και η ίδια αξία. Το θέμα είναι είτε το πρόσωπο είναι πρωτεύον, δευτερεύον κ.λπ., να στείλει ένα μήνυμα, να έχει λόγο ύπαρξης όχι μόνο για την πλοκή της ιστορίας, αλλά να σου αφήνει κάτι. 

6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις; 

Ξεκίνησα να γράφω στην έκτη δημοτικού. Είχα μια υπέροχη δασκάλα την κ. Σταυρούλα Δρακοπούλου, η οποία δεν στεκόταν μόνο στην απλή παράδοση του μαθήματος, αλλά μας μάθαινε να αγαπάμε τις τέχνες, τη φύση, τη ζωή γενικότερα. Κάποια στιγμή μας ζήτησε να γράψουμε ένα μικρό θεατρικό έργο, ένα σκετς. Έγραψα τότε λοιπόν για πρώτη φορά « Το Ασπροχώρι» το οποίο και κατέληξε σε παράσταση στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Από τότε δεν έχω πάψει να γράφω, κυρίως θεατρικά έργα για παιδιά, και τα τελευταία χρόνια διηγήματα και νουβέλες καθώς και ένα μυθιστόρημα. 

7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά; 

Σίγουρα ο συνδυασμός των τριών παραπάνω αποτελεί το κλειδί της επιτυχίας. Τώρα αν πρέπει να επιλέξω ένα αυτό είναι η ικανότητα γραφής, και αυτό γιατί κάτι που μπορεί να σκεφτόμαστε ή και να το εκφράζουμε προφορικά, ο καθένας με το δικό του τρόπο, δεν είναι πάντα εύκολο να μεταφερθεί στο χαρτί και να αγγίξει την πλειοψηφία των αναγνωστών. 

8. Γιατί γράφεις;

Με ηρεμεί. Ξεκουράζομαι όταν γράφω. Μπορεί όπως σου είπα να αγχώνομαι εκείνη την ώρα αλλά μου κάνει καλό. Επίσης μου επιτρέπει να γίνομαι μια άλλη, να ζω διαφορετικές ζωές, να ταξιδεύω με τη φαντασία μου σε μέρη και τόπους που δεν έχω επισκεφτεί ή και να φέρνω στη θύμηση μου μέρη και στιγμές που μου είχαν δημιουργήσει έντονα συναισθήματα.  

9. Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης. 

Θα σου προτείνω το ίδιο βιβλίο που κατά τη γνώμη μου πρέπει να διαβαστεί από κάθε αναγνώστη και κάθε συγγραφέα. Είναι «Το χρώμα του φεγγαριού» της Αλκυόνης Παπαδάκη. Είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας και θα τολμούσα να σου πω το πρότυπο μου. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της. Έχει αυτήν την μαγική ικανότητα, την ίδια στιγμή που σου παρουσιάζει την ωμή πραγματικότητα, την ίδια πάλι στιγμή να σε γλυκαίνει και να σε ταξιδεύει μέσα από την ομορφιά της φύσης και όλων αυτών των πραγμάτων που αγνοούμε καθημερινά, κι όμως αν τους δίναμε σημασία θα καταλαβαίναμε την αξία τους. 

10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον; 

Τελειώνω τώρα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Είχα ξεκινήσει από καιρό να το γράφω όμως κάτι με σταματούσε. Κάτι μου έλειπε. Ένα πρόσωπο που είχε κάτι διαφορετικό να πει μέσα στην ιστορία. Από τη στιγμή που το βρήκα δεν έχω σταματήσει να γράφω. Εύχομαι η ανάγκη μου να εκφράζομαι στο χαρτί να μη σταματήσει ποτέ και να γράψω πολλά βιβλία στο μέλλον. 

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου; 

Οι αναγνώστες μπορούν να επικοινωνούν μαζί μου μέσω της προσωπικής μου σελίδας στο Facebook (voula stampelou) ή στο email μου: voula91@hotmail.com 



Ευχαριστούμε πολύ τη Βούλα Σταμπέλου για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε και της ευχόμαστε τα καλύτερα για το μέλλον.

Αν το βιβλίο της σας κίνησε το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales και κερδίστε 1 αντίτυπο του βιβλίου "Για ένα τανγκό" πατώντας εδώ.


30 Μαρ 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 17) - "Λίγο πριν το τέλος"

Το κινητό ήχησε και πάλι κάνοντας να κοπάσει αυτή τη βουβή σιωπή της νύχτας. Τρόμαξα και άφησα ξαφνιασμένος την Έρρικα από την αγκαλιά μου. Αυτή τη φορά δεν ήταν όνειρο, ούτε απλά ένα προαίσθημα.
«Σε ξύπνησα;» με ρώτησε  με αναστατωμένη φωνή.
«Δε πειράζει... Πες μου. Έγινε κάτι σοβαρό;» Κοίταξα το ρολόι δίπλα μου. Τρεις τα χαράματα...
«Ντέρεκ, το βρήκα! Επιτέλους, το βρήκα!» ξεφώνισε από την άλλη μεριά της γραμμής.
«Το ημερολόγιο;»  Αναρωτήθηκα φανερά ξαφνιασμένος και το βλέμμα μου συνάντησε το βλέμμα της Έρρικα  που μόλις είχε ξυπνήσει.
«Τώρα καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο σημαντικό! Όλα αυτά που γράφει εδώ... Ντέρεκ…»  σταμάτησε και  το μόνο που ακουγόταν ήταν η ανάσα του.
«Μίλα ξεκάθαρα! Δε σε καταλαβαίνω».
«Αυτό που έκρυβαν! Και που κρύβουν ακόμα...»
«Δηλαδή, τι;»

0 Αναζητώντας την αγάπη (Διήγημα)

Ήταν μία γυναίκα. Αρκετά νέα και όμορφη. Έψαχνε μία αφορμή, μία ευκαιρία για να πιστέψει ξανά στην αγάπη. Δεν πίστευε πια σε αυτή, θεωρούσε πως ήταν κάτι που είχε χαθεί. Είχε πληγωθεί και η ίδια στο παρελθόν από γνωριμίες, στις οποίες είχε πιστέψει, είχε αφήσει την ευτυχία της σε χέρια που έτρεμαν και στο τέλος έμενε πάντοτε μετέωρη. Γνωριμίες ανούσιες που της άφηναν πάντα, επάνω της και μέσα της, πληγές.

29 Μαρ 2018

0 Η αιώνια μάχη: Η πτώση (Κεφάλαιο 10) - "Έρωτας"

Το δυνατό λάλημα του κόκορα τον ξύπνησε και ταυτόχρονα ακούστηκαν έξω από το παράθυρο τα κελαιδίσματα των χελιδονιών. Η πρώτη ημέρα της άνοιξης είχε έρθει, το πανηγύρι θα γινόταν σήμερα. Αυτό το πρωινό του φάνηκε λίγο παράξενο, γιατί συνήθως νευρίαζε με τον κόκορα που τον ξυπνούσε. Μετά όμως από τέτοιον εφιάλτη δεν μπορούσε να του κρατήσει κακία, γιατί σε εκείνο το όνειρο είχε ένα παράξενο αίσθημα ότι κινδύνευε.
            Χουζούρεψε για λίγο στο κρεβάτι του, πριν σηκωθεί. Ο ήλιος ξεκινούσε την πορεία του για να πάρει τη θέση του στον ουρανό, δίνοντας αρκετό φως σε όλα τα πλάσματα της Λέινορ για να ξεκινήσουν την ημέρα τους και κάνοντας την προσμονή του πανηγυριού πιο γλυκιά.

1 Faded Memories - "Σκέψεις" (Διήγημα 14ο)

Δευτέρα πρωί. Ο ήλιος φλέγει το πρόσωπο μου κι ας έχει μπει για τα καλά ο Δεκέμβρης. Παρ’ όλα αυτά, έχω φορέσει το φούτερ και τα γάντια μου, ήδη πριν βγω έξω από το σπίτι. Μόλις παραγγέλνω τον αγαπημένο μου καφέ, πιάνω θέση στο παγκάκι της μελαγχολίας. Το έχω ονομάσει έτσι, γιατί κάθε φορά που κάθομαι εκεί παρατηρώντας τους περαστικούς να πηγαίνουν πέρα δώθε, με πιάνει μια ελαφριά κατάθλιψη. Γυναίκες με ψώνια στα χέρια προχωρούν σχεδόν τρέχοντας και ξεγλιστρούν με επιδεξιότητα ανάμεσα στον όχλο. Τα παιδιά τρέχουν και χοροπηδούν, τραβώντας τα ρούχα των γονιών τους για να τα σηκώσουν ψηλά ή για να απαιτήσουν με αυτόν τον τρόπο την αμέριστη προσοχή τους. Λίγο πιο πέρα, αμέτρητοι φοιτητές μπαινοβγαίνουν από το Πανεπιστήμιο της πόλης. Κάποιοι περπατούν σε ομάδες γελώντας, ακούγοντας μουσική, πειράζοντας ο ένας τον άλλο. Άλλοι προχωρούν μοναχοί και χαμένοι στον δικό τους κόσμο. Μία κοπέλα περπατάει διαβάζοντας το βιβλίο της, μέχρι που τη χτυπάει κατά λάθος ένας άλλος βιαστικός περαστικός. Οι ματιές τους συναντιούνται σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ο νεαρός σηκώνει απολογητικά το χέρι του και της χαρίζει ένα μικρό χαμόγελο. Εκείνη μένει να τον κοιτάει, καθώς απομακρύνεται από κοντά της με μια απερίγραπτη έκφραση, ώσπου κουνώντας λίγο το κεφάλι της συνεχίζει τον δρόμο της και την αναζήτηση στον λαβύρινθο των λέξεων του βιβλίου της. Άντρες ψηλοί, με κοστούμια και γραβάτες περνάνε ασταμάτητα με τις δερμάτινές τους τσάντες τους δρόμους, σηκώνοντας τα κινητά τους που χτυπούν ακατάπαυστα.

27 Μαρ 2018

0 Συνέντευξη με τη Margaret Dalkour

Eξι άντρες προσπαθούν να σώσουν τον Άνθρωπο απ’ το απόλυτο Κακό.
Ένας συγγραφέας καταγράφει την προσπάθειά τους με τη μορφή μυθιστορήματος.
Κι ένας ερευνητής της κβαντομηχανικής πρεσβεύει πως τα πάντα είναι δυνατά, αλλά ακόμα δεν έχει ανακαλύψει μέσα του αν το πιστεύει.
Ο Frank Winders θα ταξιδέψει σ’ αυτούς τους τρεις κόσμους χωρίς, όμως, να κρατά κατά την επιστροφή του τη χειροπιαστή απόδειξη του εισιτηρίου που αποδεικνύει το ταξίδι.
Άραγε ο Frank Winders έζησε πράγματι σ’ αυτές τις τρεις διαφορετικές παράλληλες πραγματικότητες ή βίωσε ένα lucid dream που οι προδιαγραφές του ξεπερνούν κατά πολύ τον ορισμό του ζωντανού ονείρου; Έκανε πράγματι διαδοχικές βουτιές σε τρεις παράλληλους κόσμους –όντας παρατηρητής και πρωταγωνιστής τους– ή όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας λιποθυμίας που διήρκεσε μόλις 38 λεπτά;
Η «Μήτρα του Κακού» αποτελεί ένα δυνατό μυθιστόρημα, όπου η λογική και η πίστη μας αποκαλύπτουν έναν σκοτεινό κόσμο που απλώνει το θανατηφόρο του δίχτυ πέρα απ’ τον χώρο του υπεραισθητού κι απειλεί να καταστρέψει τα πάντα.


Είχε έρθει πια η μεγάλη στιγμή για τον Frank Winders ν’ αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Όσο κι αν είχε κλειδώσει τα βιώματα και τις εμπειρίες του στο υπόγειο του νου του, με την ταμπέλα Συνειδητό Ονείρεμα, εκείνα τώρα έσπρωχναν με βία να βγουν προς τα έξω! Το απόκοσμο τεχνούργημα που είχε παραλάβει με τόσο μυστηριώδη τρόπο, είχε ταξιδέψει μέσα από πολύπλοκες κι εξωτικές χρονικές σήραγγες, με τους πιο παράδοξους κι ανέλπιστους ταχυδρόμους, για να φτάσει στα χέρια του… Ένα δεύτερο γράμμα, θα αποκάλυπτε πώς το ταξίδι του σ’ αυτές τις τρεις παράλληλες πραγματικότητες, όχι μόνο ήταν αληθινό, αλλά αυτή τη φορά το αποδεικτικό εισιτήριο είχε πάνω την ίδια την υπογραφή του! Μια υπογραφή που είχε τοποθετηθεί εκεί απ’ τον ίδιο σχεδόν εκατό χρόνια πριν από τη γέννησή του! Όσο για τον αποστολέα… μερικές φορές, εκ των πραγμάτων, ο ανθρώπινος νους είναι αναγκασμένος να διευρυνθεί και να αποδεχθεί πως αυτό που αποκαλεί ΑΔΥΝΑΤΟ όντως συμβαίνει!
Είναι δυνατόν το μέλλον να διαμορφώνει το παρελθόν; Μπορεί το παρόν να εξελίσσεται ταυτόχρονα και προς τις δύο κατευθύνσεις του Χρόνου; Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας ξεδιπλώνουν σταδιακά μια υπερκόσμια συνωμοσία που στέκεται πάνω και πέρα απ’ την ανθρώπινη διάνοια, καταλύοντας κάθε συμβατή αντίληψη περί υλικής πραγματικότητας! Το «Συννεφόδεντρο» έρχεται να προσφέρει στον αναγνώστη ένα παράθυρο σε άλλα δεδομένα, μετατρέποντάς τον σε ταξιδευτή του νου που τολμά να ακροβατήσει πάνω σε άγνωστα κοσμικά μοτίβα που μόνο η ανθρώπινη υπέρβαση ή η παράνοια -σύμφωνα με τις ισχύουσες κλασσικές απόψεις- μπορούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.


Η συγγραφέας του μυθιστορήματος «Η ΜΗΤΡΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ» είναι η Margaret P. Dalkour.
Αγαπά την καλή μουσική, το διάβασμα και τη συγγραφή. Από παιδί τη μαγνήτιζε η εκδοχή του «τι βρίσκεται πίσω απ’ την κουρτίνα» κι αυτός ήταν ο λόγος που άρχισε να ψάχνει τα πράγματα σε μεγαλύτερο βάθος. Σήμερα, έχει καταλήξει πως το καλύτερο σημείο έναρξης αυτής της αναζήτησης είναι αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος μας ο εαυτός. Κι αυτό επειδή μέσα μας, η έναρξη και η κατάληξη -όση απόσταση κι αν φαίνεται να τις χωρίζει- στο τέλος βρίσκονται πάντα στο ίδιο σημείο.


1.    Πες μας δυο λόγια για το βιβλίο σου.
Πρόκειται για μια ιστορία φαντασίας που σκοπό έχει να μεταφέρει κάποια μηνύματα στον αναγνώστη, η οποία εκτυλίσσεται μέσα στις σήραγγες του Χρόνου κάνοντας τον πρωταγωνιστή να εισέρχεται σε πραγματικότητες τις οποίες βιώνει και σαν πρωταγωνιστής μα και σαν παρατηρητής. Κι όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης που μοιάζει με όνειρο αλλά κατά παράδοξο κι ανεξήγητο τρόπο χρησιμοποιεί όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις, πράγμα που δεν συμβαδίζει με τον ορισμό του απλού ονείρου…

2.    Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τη συγκεκριμένη ιστορία;
Ο λόγος που έγραψα τη συγκεκριμένη διλογία ήταν η ανάγκη μου να καταθέσω και να μοιραστώ με τους συνανθρώπους μου όσα είχα μάθει μετά πολλά χρόνια έρευνας, σκέψης και ενασχόλησης με αυτά τα ζητήματα. Μπορείς να πεις, ότι ήταν ο τρόπος μου να μοιραστώ τις γνώσεις μου και τις προσωπικές μου εμπειρίες με τους άλλους.

3.    Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις;Να μην ξεχάσει ποτέ πως «γράφουμε» όταν πραγματικά έχουμε κάτι να πούμε! Πράγμα που θέλω να πιστεύω πως τήρησα στη διλογία….


4.    Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις; 
     Λατρεύω γενικά τη φιλοσοφία, όμως τρελαίνομαι επίσης για τα μυθιστορήματα μυστηρίου και τα θρίλερ. Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης της διλογίας, το «ύφος» μου προσπαθεί να «παντρέψει» αρμονικά αυτές τις δύο αγάπες…

5.    Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία;Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής; ΟΛΑ!!! Αν κάποιο απ’ αυτά τα στοιχεία ατονήσει, τουλάχιστο για μένα, η πλοκή έχει αδυναμίες και δεν κρατά γερά δεμένα όλα τα στοιχεία που την απαρτίζουν. 


   6.    Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις;
Πολύ-πολύ μικρή. Θα σου πω μόνο ότι στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν τόσα πολλά χειρόγραφα( που δεν έχουν εκδοθεί, βέβαια) τα οποία, αν αποφασίσω ποτέ να τα «καλλιγραφήσω και να τα τελειοποιήσω» θα μπορούσα άνετα να δίνω τουλάχιστο δύο πονήματά μου το χρόνο για έκδοση.

7.    Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου;
Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά; Δυστυχώς και πάλι θα σου πω ότι, μόνο ο συνδυασμός και των τριών μπορεί να δώσει ένα καλό αποτέλεσμα. Αν λείψει κάτι απ’ όλα αυτά είναι σα να τρως ένα καλομαγειρεμένο φαγητό που όμως του λείπει το αλάτι! Σ’ αυτή την περίπτωση, όσο τέλεια κι αν είναι παρασκευασμένο θα εξακολουθεί να είναι άνοστο.


8.    Γιατί γράφεις;
Για να μοιραστώ όσα έμαθα και βίωσα με τους υπόλοιπους. Και από μια πιο προσωπική γωνία επειδή το έχω ανάγκη. Είναι κάτι που με κάνει χαρούμενη κι ευτυχισμένη.

9.    Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης.
Νομίζω πως «Οι Άθλιοι» του Β. Ουγκώ και σχεδόν όλα τα έργα του Ιουλίου Βέρν είναι τα αναγνώσματα που θα πρέπει κάθε συγγραφέας να έχει διαβάσει πριν ξεκινήσει να γράφει. Οι λόγοι είναι ευνόητοι. Σχετικά με τους αναγνώστες δε θα ήθελα να επιλέξω κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο έλληνα ή ξένου συγγραφέα, κλασσικού ή νεότερου επειδή αυτόματα θα αδικούσα αμέτρητα αριστουργήματα τόσο της ελληνικής όσο και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Με μεγάλο σεβασμό όμως απέναντι στο αναγνωστικό κοινό απλά θα πρότεινα να επιλέγουν ως επί το πλείστον βιβλία από τα οποία μπορούν να «πάρουν» κάτι…


10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;
Πως απλά θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ όσο καλύτερα μπορώ στη θέρμη με την οποία αγκάλιασαν οι αναγνώστες τα πονήματά μου, επιδιώκοντας να τους προσφέρω πάντα τον καλύτερό μου εαυτό.

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου;
Συνήθως μέσω facebook επειδή αποτελεί την πιο εύκολη επιλογή για μένα. Είναι το μοναδικό απ’ τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης που μπορώ να χειριστώ χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Επιπλέον, δυστυχώς δεν έχω επάρκεια χρόνου στην καθημερινή μου ρουτίνα για να διατηρώ ενεργό προφίλ σε περισσότερα σαιτ. Η πιο άμεση όμως επικοινωνία μαζί μου, νομίζω πως είναι η κατανόηση όσων γράφω και η προσάρμοση κάποιων σκέψεών μου απ’ τους αναγνώστες στην δική τους καθημερινότητα σε περίπτωση που κρίνουν ότι υπάρχει η πιθανότητα να τους φανούν χρήσιμες…



Ευχαριστούμε πολύ τη Margaret Dalkour για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε και της ευχόμαστε τα καλύτερα για το μέλλον.


Αν το βιβλίο της σας κίνησε το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales και κερδίστε από 1 αντίτυπο των βιβλίων "Η μήτρα του κακού" & "Η μήτρα του κακού ΙΙ -  Το συννεφόδεντρο" πατώντας εδώ.