Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

21 Απρ 2017

2 Άβατο: Ο Έκπτωτος (Κεφάλαιο 4/Μέρος Γ) - "Αόρατη απειλή"



ΑΒΑΤΟ


Το χώμα μύριζε φρεσκάδα, καθώς είχε γευτεί τις πρώτες σταγόνες του Φθινοπώρου. Αυτή ήταν η εποχή των αλλαγών καθώς τα ξωτικά, που όλη την Άνοιξη και το Καλοκαίρι μετακινούνταν στους κάμπους για να οργώσουν και να θερίσουν τη γη, επέστρεφαν στο Λευκό Βασίλειο για να περάσουν τη δύσκολη εποχή του Χειμώνα, απολαμβάνοντας τους καρπούς των κόπων τους.

0 Τιμωρημένος και από τους Δύο Κόσμους (Κεφάλαιο 16) Ο Φτερωτός θυμάται και η Φρειδερίκη γνωρίζει τη μητέρα της

Όλο κόσμος μαζεύτηκε γύρω από το αναίσθητο κορίτσι, πλακωμένο από έναν γκρίζο λύκο. Οι άνθρωποι δεν πίστευαν στα μάτια τους με το θέαμα που αντίκριζαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν, πώς βρέθηκε ένας τόσος μεγάλος λύκος στο κέντρο της πόλης. Όσο είχαν κινητά τραβούσαν φωτογραφίες, live βίντεο, ανεβάζοντας τα στα social media που διέθεταν. Αμέσως το γεγονός έγινε ευρέως γνωστός και σε άλλες πόλεις.

0 Η καρδιά σε θυμάται (Κεφάλαιο 7) – "ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΛΥΠΑΣΑΙ "

Η ζωή είναι ένα εκκρεμές που κινείται μεταξύ πόνου και απελπισίας - Άρθουρ Σοπενχάουερ

Ο Πέτρος έμεινε αρκετή ώρα ακόμα. Αποφάσισαν να παραγγείλουν κάτι για να φάνε, μιας και με όσα είχαν διαδραματιστεί νωρίτερα η Μελίνα δεν είχε προλάβει να μαγειρέψει. Γευμάτιζαν μέσα στην σιωπή, ανταλλάσσοντας αμήχανα βλέμματα μεταξύ τους, λες και πρώτη φορά βρίσκονταν μαζί. Ο Πέτρος, αν και είχε καταλάβει ότι πριν έρθει κάτι είχε γίνει ανάμεσα τους, δεν έθιξε το θέμα. Προτίμησε λοιπόν να αφήσει ασχολίαστο το περίεργο κλίμα μεταξύ τους. Μέσα του ήλπιζε ότι ήταν για καλό, ένα βήμα πριν τα ξανά φτιάξουν...

2 Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 1ο)

Η νύχτα είχε πέσει από ώρα, φέρνοντας όνειρα στους ανθρώπους που κοιμούνταν γαλήνια στα κρεβάτια τους, μέχρι να λαλήσει ο κόκορας με την ανατολή του ήλιου. Ηρεμία επικρατούσε στο δάσος, εκτός από τις φωνές των νυκτόβιων πουλιών και των νυχτερίδων που έβγαιναν από τις σπηλιές. Μία μικρή πιτσιλωτή κουκουβάγια πέταξε και κούρνιασε στα κλαδιά ενός ελάτου. Τα κίτρινα μάτια της γυάλισαν στο σκοτάδι. Στριφογύρισε το κεφάλι της με περιέργεια, κοιτώντας την φωτιά που είχε ανάψει παράδοξα στο χιονισμένο έδαφος και την αλλόκοτη παρέα που είχε μαζευτεί τριγύρω της. Η στριγκή φωνή της έσκισε την νυχτερινή σιωπή όπως έσκιζαν τον αέρα τα βέλη των κυνηγετικών βελών.

19 Απρ 2017

0 M Ø NS Ŧ ER (Κεφάλαιο 4) - "ミnnocence's lοst" (μέρος 6ο)

Ο Κάι Γκρίνγουντ βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ένατη και στην δέκατη πέμπτη τζούρα του.
Τι έκπληξη!
Εξ' αρχής το ήξερα ότι το να δοκιμάσω να κρατήσω τον Κάι μακριά από τα ναρκωτικά του, ισοδυναμούσε με το να αποπειραθώ να κρατήσω το κύμα μακριά από την ακτή.
Δεν υπήρχαν πιθανότητες επιτυχίας, όφειλα όμως να προσπαθήσω.

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 18) - "Υπόθεση Ντι Κάρλο"(μέρος 2ο)

Στο μικρό, ροζ, ακατάστατο –σαν βομβαρδισμένο- σαλόνι μας μπαίνει ένας ψηλός άντρας, ξανθός με μακριά μαλλιά μέχρι τους ώμους, πιασμένα όμως, χαμηλά σε μια κομψή κοτσίδα. Είναι κόντρα ξυρισμένος, με λεπτά, όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο και μάτια σχεδόν διαφανή, στο μπλε του πάγου. Δεν μοιάζει πολύ μεγάλος σε ηλικία και είναι ντυμένος σαν δικηγόρος ή επιχειρηματίας: ακριβό αρμάνι κοστούμι στο χρώμα του γραφίτι, κόκκινη μεταξένια γραβάτι και μαντήλι, χρυσό Ρόλεξ ρολόι και ακριβό δερμάτινο παπούτσι. Στο δεξί του χέρι φορά βέρα και ένα άλλο χοντροκομμένο χρυσό δαχτυλίδι από αυτά που βλέπουμε να φοράνε οι μεγιστάνες των εταιρειών στις κολομβιανές σειρές. Μπλιαχ!

2 Το γεράκι του Νότου (Κεφάλαιο 4) Αποφάσεις

Ο Κωνσταντίνος πήδηξε σχεδόν από το ξένο πλοίο σαν δέσανε στο μεγάλο λιμάνι της Πόλης. Ένιωθε λευτερωμένος από ένα πολύ μεγάλο βάρος και πολύ πιο αισιόδοξος, μακριά από τους υπερόπτες Λατίνους.

Η Πόλη, η πανέμορφη και μεγαλειώδης Πόλη των πόλεων, τον καλωσόριζε ξανά με ανοιχτές αγκάλες και με έναν πανέμορφο ήλιο. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που είχε έρθει και- ομολογουμένως- του είχε λείψει ο κοσμοπολίτικος αέρας και η ευχάριστη βαβούρα της.

Ο Μανουήλ σκουντούφλησε επάνω του, καθώς είχε μείνει να κοιτά με ανοιχτό το στόμα τριγύρω του: ερχόταν πρώτη φορά στη ζωή του στην Κωνσταντινούπολη και τα μάτια του δεν μπορούσαν καν να χωρέσουν την τόση ομορφιά.

0 Υπάρχουν ακόμα συναισθήματα; (Κεφάλαιο 14)

Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που του συνέβαινε, ίσως γιατί δεν μπορούσε να το εξηγήσει λογικά. Πως ήταν δυνατόν να κλαίει για μια γυναίκα; Δε συμβαίνουν έτσι αυτά τα πράγματα. Τον έπιασε το πείσμα και βρέθηκε πάλι στον καθρέφτη να προσπαθεί να συνεφέρει την τραυματισμένη λογική του,  χωρίς όμως αποτέλεσμα!
Πέρασε άλλη μια μέρα. Νόμιζε πως θα τρελαινόταν από την αναμονή. Έφτασε μέχρι και να πληκτρολογήσει τα πρώτα νούμερα του τηλεφώνου της στον Πύργο. Ήθελε να μάθει πότε θα τη δει! Μετά το μετάνιωσε και μάλωσε τον εαυτό του για την ανυπομονησία του. Θα την έβρισκε σε μια δυο μέρες και θα ξεκαθάριζε τα αισθήματά του με το που θα την έβλεπε.
Ακόμα μια ατελείωτη μέρα χωρίς να τη δει. Πέρασε έξω από τη γραμματεία της και είδε ότι είχε χάσει ήδη δύο εργαστήρια, εκ των οποίων το ένα υποχρεωτικό. Μέσα στον ορυμαγδό των λιστών βαθμολογίας, ενοικιαστηρίων, αγγελιών και κάθε λογής μηνυμάτων του πίνακα ανακοινώσεων δίπλα στη γραμματεία, παρατήρησε ένα ανορθόγραφο χαρτάκι που έγραφε:

17 Απρ 2017

0 Το αρχιπέλαγος του πόνου (Κεφάλαιο 25)

Πέρασε ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη, μα το κρύο στην ψυχή του Μανώλη παρέμενε βαρύ. Από τη μέρα εκείνη που ο υπάλληλος στις αναζητήσεις τού άφησε εμμέσως πλην σαφώς το υπονοούμενο ότι η Κατίνα μπορεί να μη ζούσε, ο ουρανός της καρδιάς του γέμισε μαύρα σύννεφα. Δεν πήγε ποτέ ξανά να ρωτήσει το όνομά της, τι νόημα θα ’χε άλλωστε μετά το φοβερό που άκουσε; Η προσπάθειά του όμως να απομακρύνει την απαίσια υποψία τον τρέλαινε κι έπαιζε άσχημα παιχνίδια στο μυαλό του. Περπατούσε στο δρόμο κι όποια μελαχρινή κοπέλα έβλεπε, του θύμιζε αυτόματα εκείνη, κάνοντάς τον να παραληρεί: «Κατίνα μου… Κατίνα…» Μια φορά μάλιστα έπεσε το βλέμμα του σε μια λυγερή νέα με μακριά σγουρά μαλλιά και τόσο πολύ θόλωσε, που ανεξέλεγκτα τη σταμάτησε πιάνοντάς την απ’ το μπράτσο για να τη δει κατά πρόσωπο. Γελάστηκε όμως. Δεν είχε τα όμορφα μαύρα μάτια της καλής του, ούτε τη γλύκα που εξέπεμπαν...

0 Κυνηγώντας το Στέμμα (Κεφάλαιο 56) - "Ας το ξεχάσουμε…"

Κίεβο, Οκτώβριος 1021

«Είναι δυνατόν; Μα, είναι δυνατόν; Πώς μπόρεσαν να ξεφύγουν; Είστε όλοι σας άχρηστοι, άχρηστοι και τεμπέληδες και σε όλους σας αξίζει να πεθάνετε!»
Ο Μεγάλος Πρίγκιπας Σβιατοπόλκ Βλαντιμίροβιτς, ωρυόταν παράφρονα κι αιτία το γεγονός τους  αιχμάλωτοι που περίμενε να βρει κλεισμένους σ’ ένα κελί, τους βρήκε να έχουν διαφύγει, όταν επισκέφτηκε τις φυλακές. Ωρυόταν λοιπόν και απειλούσε να σκοτώσει τους πάντες, παρόλο που παρόντες ήταν μόνο ο αθώος υπηρέτης του, η σύζυγός του και ο ανήξερος δεσμοφύλακας, άνθρωποι που δεν είχαν σφάλει καθόλου σε αυτήν την ιστορία, ενώ οι ντρουζίνικ του έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να πραγματοποιήσουν το θέλημά του. Ποιος λοιπόν, τον είχε προδώσει; Ποιος είχε αμελήσει τα καθήκοντά του;

0 Η Αναζήτηση (Κεφάλαιο 13)

Το πολυτελές διαμέρισμα, είχε πλημμυρίσει από τους ήχους των Βαλκυριών του Βάγκνερ. Ο Ιβάν στεκότανε στην είσοδο του σαλονιού όρθιος, εκεί  στο ημίφως, μην τολμώντας να ενοχλήσει τον άντρα που καθόταν στην πολυθρόνα μπροστά του και είχε γυρισμένη την πλάτη. Καθόταν εκεί νιώθοντας άβολα και σκούπιζε με το μαντήλι του τον ιδρωμένο του αυχένα. Ξερόβηξε. Ο καθιστός άντρας σήκωσε τον δείκτη του χεριού του για να σωπάσει. Έπειτα ακολουθώντας τον ρυθμό, το κούνησε στον αέρα, σαν μαέστρος την μπαγκέτα του.

13 Απρ 2017

3 Απρόσμενο Ξύπνημα (Κεφάλαιο 6)

Γκόντρικ

Ελεύθερος. Αυτό ήμουν, επιτέλους ελεύθερος. Στην πίσω πλευρά του κτιρίου βρισκόταν η μπαλκονόπορτα που οδηγούσε στο δωμάτιό μου. Είχα επιλέξει το συγκεκριμένο, ώστε να εξασφαλίσω εύκολη και γρήγορη πρόσβαση χωρίς έλεγχο από κανέναν. Καθώς εισερχόμουν στον χώρο, δεν μπορούσα να κρύψω το χαμόγελο που είχε σχηματιστεί σε όλο μου το πρόσωπο. Μπορούσα ακόμη να μυρίσω το αίμα στα χείλη μου και σχεδόν σ’ όλο το πουκάμισό μου. Έπρεπε να φορέσω άλλα ρούχα, αλλιώς θα διέτρεχα κίνδυνο ν’ αποκαλυφθεί ο φόνος που είχα διαπράξει, Πράγμα τελείως αντίθετο από την επιθυμία μου να τους πείσω πως ηθελημένα προσπάθησα να τη μετατρέψω.. Χα, φόνο! Πώς τολμούν να θεωρούν ότι είναι φόνος ενώ είναι απλά το γεύμα μας, αναλογίστηκα.

0 Το κλειδί του παραδείσου (Κεφάλαιο 13) - "Ξεχασμένες αναμνήσεις" (μέρος 1ο)

Η Εύα, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, είχε μπει στο διαδικτυακό παιχνίδι στρατηγικής και απλά χάζευε ανόρεχτα τα κτίρια που είχε βάλει να χτιστούν και να αναβαθμιστούν. Δεν την ενδιέφερε το παιχνίδι, απλά προσπαθούσε να είναι όσες περισσότερες ώρες μπορούσε μέσα ελπίζοντας εκείνη –η κυρία Ελεονόρα– κάποια στιγμή να μπει και να απαντήσει σε ένα από τα μηνύματά της.

Ελπίζω να είναι κάτι σημαντικό.

Πήρε επιτέλους το μήνυμα που τόσο καιρό περίμενε και χωρίς να χάνει χρόνο, απάντησε.

12 Απρ 2017

4 Faded Memories - "Στρίγκλες" (Διήγημα 1ο)


(Εμπνευσμένο από τις αναφορές του Νικόλαου Γ. Πολίτη στο βιβλίο του «Παραδόσεις»).


Συνέχισε να απολαμβάνει την όψη της γυναίκας που σπάραζε από κάτω της. Τα ουρλιαχτά της έσκιζαν την ατμόσφαιρα με τον ίδιο τρόπο που τα νύχια του

9 Απρ 2017

0 The Last Shadow (Game of shadows II) -(Κεφάλαιο 8) "Η δύναμη του"

                «Αν με πυροβολήσεις, την ίδια στιγμή θα πατήσω τη σκανδάλη του όπλου που σημαδεύει το φίλο σου!» ξεστόμισε  με όλο το μίσος που κουβαλούσε μέσα του.
Το βλέμμα του συγκρούστηκε με το δικό μου εκείνη τη στιγμή. Τέτοιο βλέμμα πρώτη φορά έβλεπα σε άνθρωπο... Τόσο απειλητικό, φλογερό, γεμάτο μίσος! Μέσα στα μάτια του ήταν ζωγραφισμένη η απέραντη οργή. Τα έχασε όλα… Γι’ αυτό και δεν θα δίσταζε να πατήσει τη σκανδάλη. Είχε θολώσει...